چه خبر از دل تو....؟

چه خبر از دل تو....؟
نفسش مثل نفسهای دل کوچک من میگیرد...؟
یا به یک خنده ی چشمان پر از ناز کسی میمیرد...؟
چه خبر از دل تو....؟
دل مغرور تو هم مثل دل عاشق من میگیرد....؟
مثل رویای رسیدن به خدا....
همه شب تا به افق
دل من نیز به آزادگی قلب تو
..........پر میگیرد

این روز ها

1.خاطره ها. لحظه هایی که ثبت شده اند و من آنها را دانه دانه در زنجیری انداخته ام، زنجیردر گردنم آویزان است و گاه به گاه نگاهش میکنم، دانه هایش را با سر انگشتانم لمس می کنم و این عادت هر روز من است ، حتی وقتی دارم یک دانه ی جدید به گردنبندم اضافه می کنم.

2. کرنومتر را می خواهم دوباره صفر کنم. درست از همان لحظه ای که بیایم.

3. می نشینم و حساب می کنم همه چیز را،همه ی لحظه ها را، همه ی حرف ها را، همه ی فکر هایم را، همه و همه را، گاهی وقتی انتظار داری و داری به این باور می رسی که  دو دو تا پنج تا  شود، می بینی که دقیقا چهار تا می شود.

4. گفت

 در عشق من از جان  گر توانی بگذری، آنگه بیا

  گفتم به چشم

گفت 

در راه نخستین گر ز من رسواتری، آنگه بیا

گفتم به چشم

گفت

اگر داری به وصل من امیدی بعد از این

باید از عالم کنی  صرف نظر

گفتم به چشم

5.  علامت سوال بزرگی است اگر کسی بهت بگوید بزرگترین علامت سوال زندگیش هستی...

توفقط می مانی

لحظه ها در پي هم مي گذرند

و ميان آنها تو فقط مي ماني

لحظه اي با من باش،

تا ابد در دل من مهماني...

بیاد دلخوشی های فراموش

خدا ما رو برای هم نمی خواست

فقط می خواست همو فهمیده باشیم

بدونیم نیمه ی ما مالِ ما نیست

فقط خواست نیمه مون رو دیده باشیم

تمومه لحظه های این تبِ تلخ

خدا از حسرتِ ما با خبر بود

خودش مارو برای هم نمی خواست

خودت دیدی دعامون بی اثر بود

چه سختِ مالِ هم باشیم و بی هم

می بینم  میری و می بینی میرم

تو وقتی هستی امّا دوری از من

نه میشه زنده باشم نه بمیرم

نمی گم دلخور از تقدیرم امّا

تو می دونی چقدر دلگیرِ این عشق

فقط چون دیر باید می رسیدیم

داره رو دستِ ما می میره این عشق

بازیگر

توی صحنه غریبِ زندگی

همه مون در نقشِ یک بازیگریم

با همیم توبازی های روزگار

از درونِ هم ولی بی خبریم

برای آخرین بار

تا نگاه می کنی وقت رفتن است

...

ای خدای مهربون دلم گرفته

با تو شعرام همگی رنگِ بهارِ

با تو هیچ چیزی دلم ، کم نمی یاره

وقتی نیستی همه چی ، تیره و تاره

کاش ببخشی ، تو خطاهام رو دوباره

ای خدای مهربون ، دلم گرفته

از این ابرِ نیمه جون ، دلم گرفته

از زمین و آسمون  ، دلم گرفته

آخه اشکامو ببین ، دلم گرفته

 تو خطاهامو نبین، دلم گرفته

تو ببخش فقط همین ، دلم گرفته

تویِ لحظه های من شیرین ترینی

واسه عشق  و عاشقی تو بهترینی

کاش همیشه محرمِ دلِ تو باشم

تو بزرگی ، اولین و آخرینی

اگه یه روز بگم از این حکایت...

تو بی نهایت شب ، وقتی نگات می خندید

چشمای خیره ی من ، اندوهِتو نمی دید

چرا غریبه بودم ، با غربتِ نگاهت

تصویرمو ندیدم ، توچشم بی گناهت

کاشکی برای قلبت ، یه آسمون می ساختم

روحِ بزرگِ تورو ، چرا نمی شناختم

آینه گریه می کرد ، وقتی تورو شکستم

ستاره پشتِ در بود ، وقتی درا رو بستم

تو بودی و سکوتو ، غروبِ سردِ پاییز

باغچه رو زیرو رو کرد ، برگهای زردِ پاییز

حالا مَنه غریبه ، دنبالِ تو می گردم

با قلبِ آسمونی ، کمک کن تا برگردم

رفتار من عادی است

  "قیصر امین پور" 

من و دل اما نشستیم چشم به راهت لب دریا

نه، این قرارمون نبود

تو بی خبر بری

من خسته شم که تو

بی همسفر بری

نه، این قرارمون نبود

من رنگه شب بشم

تو سر سپرده شی

من جون به لب بشم